ทุกวันนี้คนตาบอดหรือสายตาเลือนรางมีตัวช่วยหลักในการเดินทางแค่ไม้เท้ากับสุนัขนำทาง นักประดิษฐ์เจ้าของช่อง DebackTech มองว่าน่าจะมีทางที่ดีกว่านั้น เลยสร้างแว่นที่ใช้เซนเซอร์ LiDAR วัดระยะรอบตัว แล้วแปลงเป็นแรงสั่นบนเสื้อ ให้ผู้สวมรู้สึกได้ว่ามีอะไรขวางอยู่ตรงไหน
หลักการเบื้องหลังคือ cross-modal plasticity ความสามารถของสมองที่ฝึกตีความข้อมูลจากประสาทสัมผัสหนึ่งแทนอีกอย่างได้ ระบบช่วยคนตาบอดหลายแบบเปลี่ยนภาพเป็นเสียง แว่นตัวนี้เลือกให้ผิวหนังรับหน้าที่แทนดวงตา
เซนเซอร์สามตัว มอเตอร์สั่น 16 ตัว
บนกรอบแว่นมีเซนเซอร์วัดระยะแบบมุมกว้างสองตัวหันไปข้างหน้า กวาดได้กว้าง 120 องศา ไกลสุดราว 5 เมตร ตัวที่สามก้มลง 40 องศาคอยดูพื้นเพื่อจับขอบฟุตบาทหรือพื้นต่างระดับ และมีเซนเซอร์จับการเคลื่อนไหวคอยดูว่าผู้สวมก้มหน้าอยู่หรือเปล่า ระบบจะได้ไม่เข้าใจผิดว่าพื้นตรงหน้าเป็นสิ่งกีดขวาง
ข้อมูลทั้งหมดส่งไปที่ Raspberry Pi 4 ในกระเป๋า ซึ่งรวมเซนเซอร์ทั้งสามเป็นแผนที่ความลึกชุดเดียว และเช็กแต่ละจุดกับจุดรอบข้างเพื่อตัดค่าหลอกที่จะทำให้มอเตอร์สั่นมั่ว จากนั้นจึงสั่งมอเตอร์สั่น 16 ตัวที่ติดอยู่บนหน้าอกและลำตัว คอลัมน์ของมอเตอร์บอกทิศ ส่วนแถวบอกความสูง ไล่จากพื้นขรุขระ ระดับที่สะดุดได้ ระดับลำตัว ไปจนถึงของที่อยู่เหนือหัว ยิ่งวัตถุอยู่ใกล้ มอเตอร์ก็ยิ่งสั่นแรง ทั้งชุดใช้งานต่อเนื่องได้ราว 8 ชั่วโมง
ลองเดิน ขี่สกู๊ตเตอร์ และเล่นรับบอล
ในคลิปยาวราว 11 นาที เขาใส่แว่นเดินหลบสิ่งกีดขวาง ขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้า และเล่นรับลูกบอลขนาดใหญ่ที่โยนมาช้าๆ ได้สำเร็จ ช่วงทดสอบเดินเริ่มราวนาทีที่ 5:51 ส่วนช่วงรับบอลอยู่ที่นาทีที่ 10:00
ตัวต้นแบบยังเทอะทะและมีสายระโยงระยาง ผู้สร้างยอมรับข้อจำกัดเองว่าแดดจัดทำให้ข้อมูลจากเซนเซอร์เพี้ยน และความละเอียดของแรงสั่นยังจำกัด ตอนนี้เขากำลังขอความเห็นจากคนตาบอด คนสายตาเลือนราง และคนที่ทำงานกับกลุ่มนี้ ว่าอะไรที่ช่วยได้จริงในชีวิตประจำวัน









