NC State ทำสายรัดข้อมือเรดาร์ เปลี่ยนท้องแขนเป็นแทร็กแพดของสมาร์ตวอทช์ ใช้หลายนิ้วและกดแรงกดเบาได้เหมือนแทร็กแพด MacBook

EpiPad ใช้เรดาร์คลื่นมิลลิเมตรขนาด 5x4 มม. อ่านรอยบุ๋มเล็กๆ ที่ปลายนิ้วกดลงบนผิว ทดสอบกับ 20 คนแล้วแยกท่าทางถูก 92.8% แยกแรงกดถูก 90.2% และชิ้นส่วนหลักราคาต่ำกว่า 10 ดอลลาร์

ใครที่เคยจิ้มจอสมาร์ตวอทช์เพื่อกดปุ่มเล็กๆ หรือพยายามซูมแผนที่ด้วยนิ้วเดียวคงรู้ดีว่ามันน่าหงุดหงิดแค่ไหน ทีมวิจัยจาก North Carolina State University (NC State) เลยแก้ปัญหาด้วยการย้ายพื้นที่สัมผัสออกจากหน้าจอไปไว้บนท้องแขนของเราเอง ผ่านต้นแบบที่ชื่อ EpiPad

หลักการคือใส่สายรัดข้อมือที่มีเรดาร์คลื่นมิลลิเมตร (mmWave) ตัวเล็กติดอยู่ข้างนาฬิกา แล้วใช้นิ้วอีกข้างแตะ ลาก บีบ หรือกดลงบนผิวท้องแขนได้เหมือนแทร็กแพดของโน้ตบุ๊ก ไม่ต้องแปะสติกเกอร์หรือเซนเซอร์ใดๆ บนแขนเลย

สายรัดข้อมือ EpiPad ที่มีแผงวงจรเรดาร์ และภาพผู้สวมใส่บนแท่นทดสอบ
สายรัดข้อมือต้นแบบที่มีแผงเรดาร์ติดอยู่ข้างหน้าปัด ภาพจาก NC State (ผ่าน Digital Trends)

เรดาร์อ่านรอยบุ๋มบนผิว รู้ว่ากี่นิ้ว อยู่ตรงไหน และกดแรงแค่ไหน

ทุกครั้งที่ปลายนิ้วกดลงบนผิว ผิวหนังจะยุบลงไปนิดเดียว EpiPad ใช้เรดาร์จับการเปลี่ยนแปลงตรงนั้น แล้วให้โมเดล machine learning ขนาดเล็กคำนวณว่าเป็นนิ้วไหน อยู่ตำแหน่งใด และขยับแบบไหน ทีมวิจัยยังพัฒนาวิธีดึงสัญญาณจากการเปลี่ยนเฟสของคลื่นเรดาร์ เพื่อให้ประเมินแรงกดได้นิ่งพอจะใช้เป็น Force Touch แบบเดียวกับแทร็กแพดของ MacBook

Yuliang Fu นักศึกษาปริญญาเอกผู้เขียนหลักของงานวิจัยบอกว่า ทีมอยากให้คนใช้สมาร์ตวอทช์ได้ด้วยท่าทางที่คุ้นมืออยู่แล้ว และให้ความยืดหยุ่นในการสั่งงานใกล้เคียงกับตอนใช้แทร็กแพด MacBook

แผนภาพท่าทางการแตะและลากนิ้วบนท้องแขนเพื่อสั่งงานนาฬิกา
ตัวอย่างท่าทางแบบนิ้วเดียวและหลายนิ้วที่ EpiPad อ่านได้บนท้องแขน ภาพจาก NC State (ผ่าน Digital Trends)

ทดสอบกับ 20 คน ชนะทั้งจอสัมผัสและการเอียงข้อมือ

ชุดเซนเซอร์จริงมีขนาดราว 5×4 มิลลิเมตรเท่านั้น ส่วนต้นแบบที่เห็นยังเป็นสายรัดข้อมือที่มีแผงวงจรโผล่ออกมา ครั้งแรกที่ใส่ต้องทำท่ามาตรฐานชุดสั้นๆ เพื่อปรับเทียบกับผู้ใช้แต่ละคน ใช้เวลา 3 นาที 54 วินาที หลังจากนั้นใช้งานได้เลย

ในการทดสอบกับอาสาสมัคร 20 คน ตัวเลขทั้งหมดวัดจากคนที่ระบบไม่เคยเห็นข้อมูลมาก่อน EpiPad แยกท่าทางได้ถูกต้อง 92.8% แยกระดับแรงกดถูก 90.2% และระบุระยะได้แม่นในระดับ 10.2 มิลลิเมตร ส่วนความหน่วงของท่าทางอยู่ที่ราว 90 มิลลิวินาที ใกล้เคียงอุปกรณ์ที่ขายจริง ขณะที่การจับแรงกดยังช้ากว่าที่ราว 470 มิลลิวินาที

ทีมวิจัยยังให้อาสาสมัครทำงานบนสมาร์ตวอทช์แบบเรียลไทม์ด้วยสามวิธี คือแตะจอปกติ เอียงข้อมือบังคับเคอร์เซอร์ และใช้ EpiPad ผลคือ EpiPad ผิดพลาดน้อยกว่าและทำงานเสร็จเร็วกว่าอีกสองวิธี

ต้นทุนชิ้นส่วนไม่ถึง 10 ดอลลาร์ และอาจไปไกลกว่านาฬิกา

โจทย์ที่ยังต้องแก้คือระยะห่างของเซนเซอร์ ในต้นแบบตอนนี้เซนเซอร์ต้องอยู่สูงจากผิวราว 14 มิลลิเมตร ซึ่งทีมอ้างอิงจากความหนาของ Apple Watch Ultra 2 แต่ชิ้นส่วนหลักอย่างชุดเรดาร์มีต้นทุนต่ำกว่า 10 ดอลลาร์ (ราว 330 บาท) และจะถูกลงอีกถ้าผลิตเป็นส่วนหนึ่งของนาฬิกาจำนวนมาก

ทีมวิจัยมองว่าแนวทางนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่สมาร์ตวอทช์ อุปกรณ์สวมใส่ที่ไม่มีจออย่างแว่น AI ก็ใช้ผิวของผู้สวมใส่เป็นพื้นผิวสัมผัสเต็มรูปแบบได้ งานวิจัย EpiPad นำเสนอในงาน UbiComp/ISWC ที่เซี่ยงไฮ้เมื่อเดือนตุลาคม และตีพิมพ์ในวารสาร Proceedings of the ACM on Interactive, Mobile, Wearable and Ubiquitous Technologies

แหล่งอ้างอิง